Kiedy w 1927 r. Hans Wilsdorf zaprezentował szerokiej publice nowoczesny model zegarka wodoszczelnego, mianowicie Rolexa Oyster, mogło się wydawać, że firma z Genewy na wiele lat zdominuje ten segment zegarków naręcznych. Jednak już kilka lat później prace nad zegarkiem nowej klasy wdrożyła szwajcarska Omega. Na początku lat 30. producent z Bienne nabył prawa do projektu Louisa Alixa na podwójną kopertę (pat. szwajcarski nr 146310 z marca 1930 r.). Było to rozwiązanie diametralnie inne od tego, jakie zastosował Rolex.    

Projekt zakładał zamknięcie mechanizmu w prostokątnej obudowie z koronką usytuowaną na wysokości godziny dwunastej. Stanowiła ona wewnętrzną kopertę, która wsuwana była w hermetyczną kopertę zewnętrzną, zamykaną od tyłu na specjalny klips. Podstawową wodoszczelność gwarantowała skórzana uszczelka, umieszczona w zagłębieniu wewnętrznej koperty, w miejscu jej styku z kopertą zewnętrzną. Podczas zanurzenia, wraz ze wzrostem głębokości, na skutek różnicy ciśnienia wewnątrz i na zewnątrz koperty, hermetyczność obudowy wzrastała.     

Rys. 1. Patent Louisa Alixa – na przekroju widoczna zakrzywiona koperta,
która nie została wprowadzona przez Omegę

Taka konstrukcja całkowicie izolowała newralgiczną koronkę od kontaktu z wodą, była jednak zdecydowanie bardziej praktyczna niż koperty wcześniejszych Zegarków Hermetycznych. Faktem jest, że Omega nie miała dużego wyboru. Patenty na zakręcaną koronkę, które był własnością H. Wilsdorfa, nie pozwalały marce z Bienne na zastosowanie tego rozwiązania[1].  

Omega Marine nr ref. CK 679 zadebiutowała w 1932 r. Zegarek wyposażono w mechanizm kal. 19.4 SOB T1, zastąpiony w późniejszych latach przez 19.4 SOB T2[i]. Poza konstrukcją koperty w tym projekcie wprowadzono kilka innych ciekawych rozwiązań. Za takie należy uznać zintegrowane z paskiem i regulowane zapięcie. Sama bransoleta modelu Marine wykonana została z foczej skóry. Charakterystyczne koperty były produkowane ze stali, a w późniejszych latach również ze złota przez firmę Frédérica Baumgartnera z Genewy.      

                       

Zdj. 2. Omega Marine nr ref. CK 679. Zdj. Grailium – vintage swiss watches

Zarządowi Omegi zależało na udowodnieniu właściwości nowego modelu. W czerwcu 1936 r. na trzech egzemplarzach zegarka Marine przeprowadzono testy na  wodoszczelność. Zegarki najpierw zostały zanurzone na kilka minut w gorącej wodzie o temperaturze 85 stopni Celsjusza, a następnie opuszczone na głębokość 73 metrów w toni Jeziora Genewskiego. Woda w jeziorze miała temperaturę ok. 5 stopni Celsjusza. Po upływie 30 minut zegarki zostały wynurzone. Nie stwierdzono nieszczelności koperty, a wszystkie mechanizmy pracowały bez zarzutu. Podczas tej próby Omega Marine przeszła jednocześnie test szybkiej zmiany temperatury, wodoodporności i odporności na podwyższone ciśnienie. Niecały rok później w maju 1937 r. świadectwo wodoszczelności dla tego modelu wydał ośrodek w Neuchatel. Przeprowadzono tam kolejne badania. Zegarki poddano ciśnieniu 13,5 Atm. odpowiadającemu zanurzeniu na głębokości 135 metrów. Również tym razem divery Omegi przeszły testy bez szwanku. 

Omega Marine stała się wyborem badaczy oraz odkrywców i została sprawdzona w realnych warunkach. W 1936 r. dr William Beebe nurkował z tym zegarkiem do głębokości 14 metrów[2]. Komandor Yves Le Prieur używał jej natomiast na początku lat 40[ii].

Yves Le Prieur z zagarkiem Omega Marine.

To właśnie praktyczne zastosowanie sprawiło, że Omega Marine zyskała miano pierwszego zegarka do nurkowania. W porównaniu do zabiegów marketingowych Hansa Wilsdorfa, zanurzenie w Jeziorze Genewskim było bardziej wiarygodnym dowodem szczelności koperty[1]. Konstrukcja była udana i aż do lat 50. pozostała podstawowym diverem Omegi. 

W latach 1939-1941 Omega wprowadziła dwie wersje modelu Marine Standard. W przeciwieństwie do pierwowzoru, który oferowano w ograniczonej liczbie, te zegarki były produkowane masowo. Koperty ponownie dostarczył Frédéric Baumgartner. Podstawowa różnica w stosunku do modelu CK 679 polegała na umieszczeniu koronki na zewnątrz obudowy. Omega Marine Standard została zaprojektowana jako zegarek wodoodporny, jednak nieprzeznaczony do nurkowania. Jej praktyczna wodoszczelność wynosiła ok. 10 metrów[i]. Innym hermetycznym zegarkiem tego producenta był model Naïad z 1937 r. Nazwa odnosiła się do typu wprowadzonej wówczas wodoszczelnej koronki.  

Kolekcja Marine powróciła do „portfolio” Omegi w latach 70. XX w. pod postacią kwarcowego chronometru i była reprezentowana przez kilka bardzo rozpoznawalnych modeli.

Zdj. 4. Omega Marine Chronometer. Zdj. www.dorotheum.com

Na bazie konstrukcji zegarków Rolex Oyster i Omega Marine, powstały modele innych producentów. Jednym z bardziej znanych jest Cartier Pasha z 1932 r. Wykonany na zamówienie paszy Marrakeszu, został wyposażony w zakręcaną koronkę. W latach 40. Omega wykonała partię zegarków Marine dla Tiffanego i Cartiera, umieszczając ich logo na tarczy[ii].


[1] Rolex Oyster był eksponowany na wystawach sklepowych m.in. zanurzony w akwariach napełnionych wodą.


[i] D. Boettcher, The Omega Watch Company, http://www.vintagewatchstraps.com/omega.php (dostęp 18.02.2018).

[ii] M. Richon, op.cit., str. 322. t-language:EN-US;mso-bidi-language:AR-SA’>[ii] Ibidem s. 320-321.


[1] W tamtym czasie w Szwajcarii obowiązywała 15-letnia ochrona patentowa.

[2] William Beebe (1877-1962), amerykański przyrodnik, biolog morski i odkrywca. 


[i] M. Richon, Omega – A journey through time, Bienne 2007. s. 319

[ii] Ibidem s. 320-321.